หมออนุญาตให้ปืนนั้นกลับมาอยู่บ้านได้แล้ว..เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่ได้รับนั้นเริ่มดีขึ้นมาก..ถึงหมอจะบอกอย่างนั้นแต่ปืน
ก็ยังคงไม่หยุดสำออย..มักจะแสดงความออดอ้อนกับวุ้นเสมอ ..
วุ้นก็แสนจะตามใจและคอยดูแลไม่ห่าง.. คิดถึงคำของตนเองที่เคยขอพรตอนที่ปืนยังไม่ฟื้น..ว่าจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อและ
จะดูแลตามใจร่างสูงทุกอย่าง...ซึ่งตอนนี้วุ้นก็กำลังทำได้ดีเสียด้วย
นึกขำเหมือนกันที่คนตัวโตมาคลอเคลียเหมือนลูกแมวน่ารัก..แต่ก็นั่นแหละนะเป็นความสุขใจอีกอย่างหนึ่ง อีกไม่กี่วันเขาก็ต้องกลับ
ไปเรียนแล้ว ..ก็อยากจะใช้ช่วงเวลาที่เหลือน้อยนี้ตักตวงความสุขเอาไว้เยอะๆ...
" วุ้น...จะกลับแล้วเหรอ พี่ไม่อยากให้กลับเลยอะ.." นั่นไงเริ่มออกอาการอ้อนอีกแล้ว
" ก็มาตั้งแต่เช้าแล้ว นี่ก็เย็นจนพระอาทิตย์ตกดิน..สมควรแก่การที่วุ้นต้องกลับแล้วล่ะ.." วุ้นให้เหตุผลกับคนรักที่ไม่ยอมปล่อย
ให้ตนกลับบ้านได้โดยง่าย... พร้อมกับพาร่างสูงใหญ่เข้ามาโอบกอดเขาไว้จนแทบขยับไม่ได้..
" ไม่เอาอะ...ไม่อยากให้วุ้นกลับ ค้างกับพี่ไม่ได้เหรอนะ..."
" อย่างอแงสิพี่ปืน..เดี๋ยวพรุ่งนี้วุ้นก็มาอีกแหละ.."
" ก็พี่เหงาอะ..ดูสิเจ็บแผลก็เจ็บ แถมต้องมาอยู่คนเดียวอีกไม่มีใครเลย ไม่เห็นใจไม่สงสารพี่บ้างเหรอ.."
ออกอาการอ้อนซะจนวุ้นต้องค้อนให้อย่างหมั่นไส้.. แผลก็เริ่มหายดีไม่เจ็บมากแล้ว ..ยังทำเหมือนเจ็บหนักอย่างนั้น
เหลือเกินซะจริงเชียวพี่ปืน... แต่ทำอย่างนี้ก็น่ารักดีไปอีกอย่างนะ วุ้นคิดอย่างขำๆ..
" ทีเมื่อก่อนยัง
อยู่คนเดียวได้เลย..ตอนนี้จะมาโยเยอะไรล่ะ.."
" ตอนนี้มันไม่ใช่นี่.. มีแฟนแล้วก็อยากอยู่กับแฟน..อยากอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเลยอ่ะ.." ปืนกระชับคนในอ้อมกอดเข้ามาอีก
นึกแล้วใจหายเนื่องจากอีกไม่กี่วันคนรักก็ต้องกลับไปเรียนแล้ว... เขาก็อดใจเสียไม่ได้.. ไม่อยากอยู่ห่างอยู่ไกลกันเลย
กลัวไปต่างๆ นานา ก็วุ้นออกจะน่ารักขนาดนี้อะ..กลัวว่าจะมีคนมาจีบมาสนใจ ..แล้วก็มาแย่งของเขาไปไม่ยอม
เรื่องอะไรเขารักขนาดนี้แล้วไม่ปล่อยไปหรอก..
" งั้น...เปลี่ยนเป็นคืนพรุ่งนี้ได้มั้ยล่ะ วุ้นจะมาค้างเป็นเพื่อนว่าไง.." วุ้นยื่นข้อเสนอให้กับร่างสูง..ที่ไม่ยอมปล่อยตนให้เป็นอิสระเสียที
แต่ก็ชอบนะมันรู้สึกอบอุ่นดีนี่นา..
" ค้างคืนนี้เลยไม่ได้เหรอ..." นั่นได้คืบจะเอาศอกซะอย่างนั้น ทำให้วุ้นต้องเริ่มเสียงแข็งขึ้นมาบ้างเล็กน้อย..เมื่อเห็นว่าอีกฝ่าย
ไม่คิดจะฟังตนง่ายๆ... นี่ถ้าเป็นเด็กๆจะจับตีให้..คนอะไรพูดเข้าใจยากเสียเหลือเกิน
" ไม่ได้ห้ามต่อรอง...อีกอย่างวุ้นก็นึกห่วงแสนด้วย..ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องให้คิดชอบกล.. " วุ้นเอ่ยถึงเพื่อนรักที่ดูแปลกๆไป..
นั่นเองก็ทำให้ปืนได้คิดด้วยเช่นกัน..
" อืม...จริงด้วยนะพี่ก็ลืมนึกไป..ไม่รู้ว่าไอ้เก่งมันไปทำอะไรบ้าๆไว้หรือป่าว..พี่สังเกตว่าแสนดูเงียบๆ.."
ปืนเริ่มเห็นด้วยขึ้นมาทันที.. ยังไงเขาก็ไม่ควรคิดถึงตนเองมาก..ซะจนไม่แลคนอื่นเลย อีกอย่างเขาก็รู้สึกเอ็นดูเพื่อนรักของวุ้นคนนี้
เหมือนกันเนื่องจากเป็นเด็กดี..
ติดแต่ว่าไอ้เพื่อนรักตัวแสบนี่แหละ...ที่ไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรจนน้องเขารับไม่ทันหรือป่าว.. เขารู้ว่าเก่งเพื่อนของตนนั้นเป็นพวก
เดินหน้าลุยเต็มที่ไม่กลัวอะไร.. หรือจะเรียกได้ว่าพุ่งเข้าใส่เลยแหละ.. เฮ้อ ..ถ้าไม่ตั้งหลักดีๆ แสนอาจจะต้องกระแทกก้นล้มทั้งยืน
ก็เป็นได้..คิดแล้วก็ถอนหายใจหนักๆออกมา..
" งั้นก็ได้...ขับรถดีๆนะ กลับถึงบ้านแล้วโทรมาหาพี่ด้วยแล้วกัน.." ปืนปล่อยมือออกจากวุ้นอย่างเสียดาย ไม่เป็นไรน่า..
เดี๋ยวพรุ่งนี้วุ้นก็มาแล้ว คืนนี้ทนเหงาไปก่อนแล้วกันเรา เฮ้อ..
" ไปล่ะพี่ปืน...แล้วอย่าลืมกินยาที่หมอจัดมาให้ด้วยล่ะ..ถึงบ้านจะโทรมาหาครับ..." วุ้นบอกกับปืนก่อนที่จะหมุนตัวออกจากตรงนั้น..
แต่ก็ยังไปไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายกลับยึดข้อมือบางเอาไว้แทน.. วุ้นมองหน้าเข้มอย่างสงสัยว่าต้องการอะไรอีก..
" ไม่จุ๊บก่อนไปเหรอ.." พูดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มแทบไม่มีเสียง..อีกทั้งก้มหน้าเหมือนกับว่า กลัวร่างบางจะไม่ชอบใจที่ตนดูเรียกร้อง
อะไรมากไป ...ตัวเองรู้สึกว่าเปลี่ยนไปก็ตอนมาคบกับวุ้นนี่แหละ ...อยากอ้อนคนตัวเล็กคนนี้อะ ถึงจะดูเหมือนผู้ใหญ่ปัญญาอ่อน
ก็ตามทีเถอะนะ..
ท่าทางของตนตัวโตทำให้วุ้นต้องยิ้มออกมาอีกจนได้ เฮ้อ...นี่เขาหรือพี่ปืนที่เป็นเด็กกันแน่นี่.. ดูสิ ทำหงอยเชียวแล้วอย่างนี้เขาจะ
กล้าใจร้ายด้วยเหรอ ..เมื่อก่อนก็อายหรอกนะที่ต้องมาทำอะไรอย่างนี้.. แต่พักหลังๆนี่กลับชอบแฮะ..ก็คนตัวโตน่ารักนี่..
วุ้นเข้าไปใกล้ร่างสูงพร้อมกับเขย่งปลายเท้า..แตะริมฝีปากเรียวบางกับริมฝีปากร้อนชื้นของปืนอย่างแผ่วเบา...
ก่อนที่จะถอยออกมายิ้มหวานให้.. ปืนถึงกับยิ้มหน้าบานออกมาทันที...
" ทีนี้ก็เป็นเด็กดีได้แล้วนะพี่ปืน...วุ้นไปล่ะ.." บอกกับอีกฝ่ายก่อนที่จะเดินลิ่วออกมาจากตรงนั้น แก้มเนียนแดงเรื่อขึ้นมาทันที..
ก็ตอนทำมันไม่รู้สึกอาย แต่พอคิดว่าทำไปแล้วก็นะ..อดแก้มร้อนไม่ได้ รอยยิ้มไม่จางหายไปง่ายๆ จนกระทั่งขับรถเคลื่อนออกไป
ปืนแตะริมฝีปากของตนเองเบาๆ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว แต่ถ้าได้มากกว่านี้เขาคงสำลักความสุขจนตายแน่เลย..จากนั้นก็เดินกลับเข้าบ้านไป
พร้อมกับทำตามที่ร่างบางสั่งอย่างดี.. ต้องเป็นเด็กดีให้คนรักชื่นใจแหละนะเรา...
----------------------------
วุ้นออกจากห้องน้ำก็พบว่าเพื่อนรัก กำลังนั่งเหม่อเหมือนกับกำลังใช้ความคิด.. หรือไม่ก็จิตล่องไปไหนแล้วก็ไม่รู้...
เดินเข้ามาใกล้ยังไม่รู้สึกตัวอีกแสน.. มีเรื่องอะไรให้คิดนะหรือว่าเรื่องพี่เก่งหว่า....?? คิดอย่างสงสัย
" แสน....แสน......." วุ้นร้องเรียกเพื่อนรักหลายครั้งก่อนที่คนหน้าสวยจะรู้สึกตัว ..หันมามองอีกฝ่ายด้วยสายตามีคำถาม
" ว่าไง เหรอวุ้น....มีอะไรเมื่อกี้เราไม่ได้ฟังน่ะ.."
" เหม่ออะไร...วุ้นยังไม่ได้พูดอะไรเลยแค่เรียกเฉยๆน่ะ..."
" อ้าว ..เหรอ...เราแค่คิดอะไรเพลินๆน่ะ.." แสนดีตอบออกมาพร้อมกับลูบผมสลวยของตนแก้เก้อซะอย่างนั้น..
" อืม.......เรื่องไรเหรอ หรือว่าเรื่องของพี่เก่งใช่ป่ะ..ลองเล่าให้วุ้นฟังได้มั้ยยังไงก็เพื่อนกัน มีเรื่องหนักใจจะได้ช่วยกันคิดไง.."
วุ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใย ..แสนดีนั้นในทีแรกก็ไม่คิดจะเล่าให้ใครฟังหรอก ..แต่ว่าถ้าเก็บไว้คนเดียวเขาต้องอกแตกตายแน่ ..
อีกอย่างเขาก็ต้องให้คำตอบกับเก่ง..โดยที่ไม่รู้จะตอบว่ายังไง..
คิดว่าวุ้นน่าจะแนะนำให้ได้บ้าง..เนื่องจากยังไงก็เป็นเพื่อนเล่นกับเขาคนนั้นมาตั้งแต่เด็ก.. คนหน้าสวยสูดหายใจเข้าปอดแรงๆ
เหมือนเรียกความกล้าก่อนที่จะค่อยๆเล่าเรื่องที่คับอกให้เพื่อนรัก..ที่นั่งมองตาแป๋วให้ได้รับรู้ มือบางบีบกันแน่น..
" เอ่อ..คือว่า.. พี่เก่งของวุ้นน่ะ..เขา เอ่อ..คือ เขามาสารภาพรักกับเรา น่ะ..." แสนดีพยายามเค้นคำพูดออกไป..แต่ดูเหมือนว่ามัน
ช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน...ดีที่เขาสามารถพูดจนจบประโยคได้
ก้มหน้ามองมอตนเองนิ่ง ..เหมือนรอให้เพื่อนรักเอ่ยตอบอะไรออกมาบ้าง เงียบ......ไม่มีเสียงอะไรตอบโต้กลับมา
ทำให้หน้าสวยต้องเงยขึ้นมามอง...ก็เห็นว่าคนตรงหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างนั้น..เอ..วุ้นเป็นไร หรือว่าช็อคจนยิ้มเอ๋อออกมา
อย่างนี้นะ สมองเริ่มครุ่นคิดอีก...
" แล้วแสน..ตอบพี่เก่งเขาไปยังไงล่ะ.."
" เรา ...เอ่อ... เราไม่ได้ตอบอะไรเขาออกไปน่ะ.. ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงตอนนั้นสมองมึนไปหมดเลย..
อีกอย่างเราก็ไม่รู้ว่าเขาจะล้อเล่นหรือป่าว.. ไม่รู้ว่าเขาจะมาชอบเราได้ยังไง.. ก็เห็นชวนทะเลาะด้วยตลอด ..ชอบแหย่ ..
ชอบทำให้เราโมโหเรื่อยเลย.. แล้วจะให้เราตอบอะไรออกไปล่ะ.. แต่เขาว่าจะเอาคำตอบแล้วทีนี้เราจะทำไงล่ะวุ้น
คิดจนปวดหัวไปหมดแล้ว.. "
แสนดีพูดออกมาเสียยืดยาว.. สีหน้าก็ดูเปลี่ยนไปเรื่อยๆเดี๋ยวบึ้งเดี๋ยวเหมือนจะยิ้ม.. ยังไงล่ะ ตีกันวุ่นไปหมด..
แต่วุ้นกลับชอบอีกนั่นแหละ.. พี่เก่งนี่ ..เก่งสมชื่อเลยนะทำให้เพื่อนของวุ้นเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีได้อย่างนี้ ...ดูมีชีวิตชีวา
" งั้นถามใหม่แล้วกัน...แสนรังเกียจหรือป่าวที่พี่เก่งมาสารภาพรักด้วยน่ะ ฮึ..." วุ้นลองถามดูอีกครั้ง ตอนนี้คนที่พูดเจื้อยแจ้วเมื่อครู่..
กลับเงียบเสียงลง... คิ้วเรียวบางเริ่มจะขมวดกันเล้กน้อย ..
รังเกียจเหรอ ..ไม่นะก็แค่ หงุดหงิดที่หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้.. และความรู้สึกแปลกๆที่จู่โจมเข้ามาอีกนั่นล่ะ มันคืออะไร
นึกถึงริมฝีปากร้อนชื้นที่ตนได้สัมผัส.. ก็หน้าร้อนขึ้นมาทันที ..ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงชกคว่ำไปแล้ว..แต่นี่กลับยื่นเฉยและขาแข้งอ่อน
ไปซะอย่างนั้น หัวใจก็เต้นแรงอีกต่างหาก..
" ว่าไงล่ะแสน..." วุ้นถามย้ำอีกครั้งหนึ่ง..
" เอ่อ..เราไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกวุ้น..แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะคิดอย่างเดียวกับเขาหรือป่าว.."
" พี่เก่งน่ะเป็นคนดีนะ ดีมากเลย ถึงจะปากร้ายไปบ้างก็เถอะ...ถ้าไม่รักจริงพี่แกไม่มาพูดปาวๆอย่างนี้หรอก เหมือนกับพี่ปืนนั่นแหละ
ถ้าแสนยังไม่พร้อม หรือไม่ก็รู้สึกยังไงก็บอกกับพี่เขาไปตรงๆ... วุ้นว่าพี่เก่งต้องเขาใจ อย่ากังวลไปเลยนะ "วุ้นพูดให้กำลังใจกับเพื่อนรัก
ความจริงแล้วก็รู้แหละว่าแสนดีนั้นมีใจให้พี่เก่งเหมือนกัน...ไม่มากก็น้อย แต่เนื่องจากยังไม่รู้ใจตัวเองถึงได้กำลังสับสนอยู่อย่างนี้ไง
และเขาก็ติดว่าคนอย่างพี่เก่ง จัดการกับเรื่องนี้ได้ไม่ยากหรอก..
" ตกลง..เราจะบอกออกไปตามความจริง..ขอบใจวุ้นมากนะที่มาให้คำแนะนำเราน่ะ.." แสนดีเอ่ยออกมาอย่างสบายใจขึ้น..
" แหม...เพื่อนกัน เรื่องเล็กน้อยน่า..เอ้า ..เข้านอนกันเถอะดึกมากแล้ว..." วุ้นรอ้งบอกกับแสนดี ..พร้อมกับเลื่อนตัวเข้ามาภายในผ้าห่มอุ่น
คิดว่าจะรีบนอนเอาแรงเนื่องจากพรุ่งนี้ต้องไปดูแลเด็กโข่งแต่เช้าอีก..
" พรุ่งนี้ต้องรีบตื่นไปหาที่รักใช่หรือป่าวล่ะ.. ถึงต้องรีบนอนอะ..ทุกทีดึกขนาดไหนไม่เห็นกังวลเลย.."
แสนดีเอ่ยแซวออกมาอย่างรู้ทัน.. ทำให้วุ้นอดหัวเราะออกมาไม่ได้ พร้อมกับเอ่ยแซวอีกฝ่ายกลับไปเช่นกัน
"เบื่อคนรู้ทันจัง..เรื่องของตัวเองอย่าลืมรู้เร็วนะครับคุณเพื่อนรัก.."
" ครับๆ..งั้น นอนก็นอนอะ.." แสนดีหัวเราะน้อยๆก่อนที่จะปิดไฟหัวเตียงพร้อมกับเลื่อนตัวมานอนเคียงร่างบาง...ริมฝีปากบาง
เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะปิดตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาไม่นาน..
TBC......