หมออนุญาตให้ปืนนั้นกลับมาอยู่บ้านได้แล้ว..เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่ได้รับนั้นเริ่มดีขึ้นมาก..ถึงหมอจะบอกอย่างนั้นแต่ปืน
ก็ยังคงไม่หยุดสำออย..มักจะแสดงความออดอ้อนกับวุ้นเสมอ ..

วุ้นก็แสนจะตามใจและคอยดูแลไม่ห่าง.. คิดถึงคำของตนเองที่เคยขอพรตอนที่ปืนยังไม่ฟื้น..ว่าจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อและ
จะดูแลตามใจร่างสูงทุกอย่าง...ซึ่งตอนนี้วุ้นก็กำลังทำได้ดีเสียด้วย

นึกขำเหมือนกันที่คนตัวโตมาคลอเคลียเหมือนลูกแมวน่ารัก..แต่ก็นั่นแหละนะเป็นความสุขใจอีกอย่างหนึ่ง อีกไม่กี่วันเขาก็ต้องกลับ
ไปเรียนแล้ว ..ก็อยากจะใช้ช่วงเวลาที่เหลือน้อยนี้ตักตวงความสุขเอาไว้เยอะๆ...

" วุ้น...จะกลับแล้วเหรอ พี่ไม่อยากให้กลับเลยอะ.." นั่นไงเริ่มออกอาการอ้อนอีกแล้ว

" ก็มาตั้งแต่เช้าแล้ว นี่ก็เย็นจนพระอาทิตย์ตกดิน..สมควรแก่การที่วุ้นต้องกลับแล้วล่ะ.." วุ้นให้เหตุผลกับคนรักที่ไม่ยอมปล่อย
ให้ตนกลับบ้านได้โดยง่าย... พร้อมกับพาร่างสูงใหญ่เข้ามาโอบกอดเขาไว้จนแทบขยับไม่ได้..

" ไม่เอาอะ...ไม่อยากให้วุ้นกลับ ค้างกับพี่ไม่ได้เหรอนะ..."

" อย่างอแงสิพี่ปืน..เดี๋ยวพรุ่งนี้วุ้นก็มาอีกแหละ.."

" ก็พี่เหงาอะ..ดูสิเจ็บแผลก็เจ็บ แถมต้องมาอยู่คนเดียวอีกไม่มีใครเลย ไม่เห็นใจไม่สงสารพี่บ้างเหรอ.."
ออกอาการอ้อนซะจนวุ้นต้องค้อนให้อย่างหมั่นไส้.. แผลก็เริ่มหายดีไม่เจ็บมากแล้ว ..ยังทำเหมือนเจ็บหนักอย่างนั้น
เหลือเกินซะจริงเชียวพี่ปืน... แต่ทำอย่างนี้ก็น่ารักดีไปอีกอย่างนะ วุ้นคิดอย่างขำๆ..

" ทีเมื่อก่อนยัง

อยู่คนเดียวได้เลย..ตอนนี้จะมาโยเยอะไรล่ะ.."

" ตอนนี้มันไม่ใช่นี่.. มีแฟนแล้วก็อยากอยู่กับแฟน..อยากอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเลยอ่ะ.." ปืนกระชับคนในอ้อมกอดเข้ามาอีก
นึกแล้วใจหายเนื่องจากอีกไม่กี่วันคนรักก็ต้องกลับไปเรียนแล้ว... เขาก็อดใจเสียไม่ได้.. ไม่อยากอยู่ห่างอยู่ไกลกันเลย

กลัวไปต่างๆ นานา ก็วุ้นออกจะน่ารักขนาดนี้อะ..กลัวว่าจะมีคนมาจีบมาสนใจ ..แล้วก็มาแย่งของเขาไปไม่ยอม
เรื่องอะไรเขารักขนาดนี้แล้วไม่ปล่อยไปหรอก..

" งั้น...เปลี่ยนเป็นคืนพรุ่งนี้ได้มั้ยล่ะ วุ้นจะมาค้างเป็นเพื่อนว่าไง.." วุ้นยื่นข้อเสนอให้กับร่างสูง..ที่ไม่ยอมปล่อยตนให้เป็นอิสระเสียที
แต่ก็ชอบนะมันรู้สึกอบอุ่นดีนี่นา..

" ค้างคืนนี้เลยไม่ได้เหรอ..." นั่นได้คืบจะเอาศอกซะอย่างนั้น ทำให้วุ้นต้องเริ่มเสียงแข็งขึ้นมาบ้างเล็กน้อย..เมื่อเห็นว่าอีกฝ่าย
ไม่คิดจะฟังตนง่ายๆ... นี่ถ้าเป็นเด็กๆจะจับตีให้..คนอะไรพูดเข้าใจยากเสียเหลือเกิน

" ไม่ได้ห้ามต่อรอง...อีกอย่างวุ้นก็นึกห่วงแสนด้วย..ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องให้คิดชอบกล.. " วุ้นเอ่ยถึงเพื่อนรักที่ดูแปลกๆไป..
นั่นเองก็ทำให้ปืนได้คิดด้วยเช่นกัน..

" อืม...จริงด้วยนะพี่ก็ลืมนึกไป..ไม่รู้ว่าไอ้เก่งมันไปทำอะไรบ้าๆไว้หรือป่าว..พี่สังเกตว่าแสนดูเงียบๆ.."
ปืนเริ่มเห็นด้วยขึ้นมาทันที.. ยังไงเขาก็ไม่ควรคิดถึงตนเองมาก..ซะจนไม่แลคนอื่นเลย อีกอย่างเขาก็รู้สึกเอ็นดูเพื่อนรักของวุ้นคนนี้
เหมือนกันเนื่องจากเป็นเด็กดี..

ติดแต่ว่าไอ้เพื่อนรักตัวแสบนี่แหละ...ที่ไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรจนน้องเขารับไม่ทันหรือป่าว.. เขารู้ว่าเก่งเพื่อนของตนนั้นเป็นพวก
เดินหน้าลุยเต็มที่ไม่กลัวอะไร.. หรือจะเรียกได้ว่าพุ่งเข้าใส่เลยแหละ.. เฮ้อ ..ถ้าไม่ตั้งหลักดีๆ แสนอาจจะต้องกระแทกก้นล้มทั้งยืน
ก็เป็นได้..คิดแล้วก็ถอนหายใจหนักๆออกมา..

" งั้นก็ได้...ขับรถดีๆนะ กลับถึงบ้านแล้วโทรมาหาพี่ด้วยแล้วกัน.." ปืนปล่อยมือออกจากวุ้นอย่างเสียดาย ไม่เป็นไรน่า..
เดี๋ยวพรุ่งนี้วุ้นก็มาแล้ว คืนนี้ทนเหงาไปก่อนแล้วกันเรา เฮ้อ..

" ไปล่ะพี่ปืน...แล้วอย่าลืมกินยาที่หมอจัดมาให้ด้วยล่ะ..ถึงบ้านจะโทรมาหาครับ..." วุ้นบอกกับปืนก่อนที่จะหมุนตัวออกจากตรงนั้น..
แต่ก็ยังไปไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายกลับยึดข้อมือบางเอาไว้แทน.. วุ้นมองหน้าเข้มอย่างสงสัยว่าต้องการอะไรอีก..

" ไม่จุ๊บก่อนไปเหรอ.." พูดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มแทบไม่มีเสียง..อีกทั้งก้มหน้าเหมือนกับว่า กลัวร่างบางจะไม่ชอบใจที่ตนดูเรียกร้อง
อะไรมากไป ...ตัวเองรู้สึกว่าเปลี่ยนไปก็ตอนมาคบกับวุ้นนี่แหละ ...อยากอ้อนคนตัวเล็กคนนี้อะ ถึงจะดูเหมือนผู้ใหญ่ปัญญาอ่อน
ก็ตามทีเถอะนะ..

ท่าทางของตนตัวโตทำให้วุ้นต้องยิ้มออกมาอีกจนได้ เฮ้อ...นี่เขาหรือพี่ปืนที่เป็นเด็กกันแน่นี่.. ดูสิ ทำหงอยเชียวแล้วอย่างนี้เขาจะ
กล้าใจร้ายด้วยเหรอ ..เมื่อก่อนก็อายหรอกนะที่ต้องมาทำอะไรอย่างนี้.. แต่พักหลังๆนี่กลับชอบแฮะ..ก็คนตัวโตน่ารักนี่..

วุ้นเข้าไปใกล้ร่างสูงพร้อมกับเขย่งปลายเท้า..แตะริมฝีปากเรียวบางกับริมฝีปากร้อนชื้นของปืนอย่างแผ่วเบา...
ก่อนที่จะถอยออกมายิ้มหวานให้.. ปืนถึงกับยิ้มหน้าบานออกมาทันที...

" ทีนี้ก็เป็นเด็กดีได้แล้วนะพี่ปืน...วุ้นไปล่ะ.." บอกกับอีกฝ่ายก่อนที่จะเดินลิ่วออกมาจากตรงนั้น แก้มเนียนแดงเรื่อขึ้นมาทันที..
ก็ตอนทำมันไม่รู้สึกอาย แต่พอคิดว่าทำไปแล้วก็นะ..อดแก้มร้อนไม่ได้ รอยยิ้มไม่จางหายไปง่ายๆ จนกระทั่งขับรถเคลื่อนออกไป

ปืนแตะริมฝีปากของตนเองเบาๆ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว แต่ถ้าได้มากกว่านี้เขาคงสำลักความสุขจนตายแน่เลย..จากนั้นก็เดินกลับเข้าบ้านไป
พร้อมกับทำตามที่ร่างบางสั่งอย่างดี.. ต้องเป็นเด็กดีให้คนรักชื่นใจแหละนะเรา...

วุ้นออกจากห้องน้ำก็พบว่าเพื่อนรัก กำลังนั่งเหม่อเหมือนกับกำลังใช้ความคิด.. หรือไม่ก็จิตล่องไปไหนแล้วก็ไม่รู้...
เดินเข้ามาใกล้ยังไม่รู้สึกตัวอีกแสน.. มีเรื่องอะไรให้คิดนะหรือว่าเรื่องพี่เก่งหว่า....?? คิดอย่างสงสัย

" แสน....แสน......." วุ้นร้องเรียกเพื่อนรักหลายครั้งก่อนที่คนหน้าสวยจะรู้สึกตัว ..หันมามองอีกฝ่ายด้วยสายตามีคำถาม

" ว่าไง เหรอวุ้น....มีอะไรเมื่อกี้เราไม่ได้ฟังน่ะ.."

" เหม่ออะไร...วุ้นยังไม่ได้พูดอะไรเลยแค่เรียกเฉยๆน่ะ..."

" อ้าว ..เหรอ...เราแค่คิดอะไรเพลินๆน่ะ.." แสนดีตอบออกมาพร้อมกับลูบผมสลวยของตนแก้เก้อซะอย่างนั้น..

" อืม.......เรื่องไรเหรอ หรือว่าเรื่องของพี่เก่งใช่ป่ะ..ลองเล่าให้วุ้นฟังได้มั้ยยังไงก็เพื่อนกัน มีเรื่องหนักใจจะได้ช่วยกันคิดไง.."

วุ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใย ..แสนดีนั้นในทีแรกก็ไม่คิดจะเล่าให้ใครฟังหรอก ..แต่ว่าถ้าเก็บไว้คนเดียวเขาต้องอกแตกตายแน่ ..
อีกอย่างเขาก็ต้องให้คำตอบกับเก่ง..โดยที่ไม่รู้จะตอบว่ายังไง..

คิดว่าวุ้นน่าจะแนะนำให้ได้บ้าง..เนื่องจากยังไงก็เป็นเพื่อนเล่นกับเขาคนนั้นมาตั้งแต่เด็ก.. คนหน้าสวยสูดหายใจเข้าปอดแรงๆ
เหมือนเรียกความกล้าก่อนที่จะค่อยๆเล่าเรื่องที่คับอกให้เพื่อนรัก..ที่นั่งมองตาแป๋วให้ได้รับรู้ มือบางบีบกันแน่น..

" เอ่อ..คือว่า.. พี่เก่งของวุ้นน่ะ..เขา เอ่อ..คือ เขามาสารภาพรักกับเรา น่ะ..." แสนดีพยายามเค้นคำพูดออกไป..แต่ดูเหมือนว่ามัน
ช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน...ดีที่เขาสามารถพูดจนจบประโยคได้

ก้มหน้ามองมอตนเองนิ่ง ..เหมือนรอให้เพื่อนรักเอ่ยตอบอะไรออกมาบ้าง เงียบ......ไม่มีเสียงอะไรตอบโต้กลับมา
ทำให้หน้าสวยต้องเงยขึ้นมามอง...ก็เห็นว่าคนตรงหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างนั้น..เอ..วุ้นเป็นไร หรือว่าช็อคจนยิ้มเอ๋อออกมา
อย่างนี้นะ สมองเริ่มครุ่นคิดอีก...

" แล้วแสน..ตอบพี่เก่งเขาไปยังไงล่ะ.."

" เรา ...เอ่อ... เราไม่ได้ตอบอะไรเขาออกไปน่ะ.. ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงตอนนั้นสมองมึนไปหมดเลย..
อีกอย่างเราก็ไม่รู้ว่าเขาจะล้อเล่นหรือป่าว.. ไม่รู้ว่าเขาจะมาชอบเราได้ยังไง.. ก็เห็นชวนทะเลาะด้วยตลอด ..ชอบแหย่ ..
ชอบทำให้เราโมโหเรื่อยเลย.. แล้วจะให้เราตอบอะไรออกไปล่ะ.. แต่เขาว่าจะเอาคำตอบแล้วทีนี้เราจะทำไงล่ะวุ้น
คิดจนปวดหัวไปหมดแล้ว.. "

แสนดีพูดออกมาเสียยืดยาว.. สีหน้าก็ดูเปลี่ยนไปเรื่อยๆเดี๋ยวบึ้งเดี๋ยวเหมือนจะยิ้ม.. ยังไงล่ะ ตีกันวุ่นไปหมด..
แต่วุ้นกลับชอบอีกนั่นแหละ.. พี่เก่งนี่ ..เก่งสมชื่อเลยนะทำให้เพื่อนของวุ้นเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีได้อย่างนี้ ...ดูมีชีวิตชีวา

" งั้นถามใหม่แล้วกัน...แสนรังเกียจหรือป่าวที่พี่เก่งมาสารภาพรักด้วยน่ะ ฮึ..." วุ้นลองถามดูอีกครั้ง ตอนนี้คนที่พูดเจื้อยแจ้วเมื่อครู่..
กลับเงียบเสียงลง... คิ้วเรียวบางเริ่มจะขมวดกันเล้กน้อย ..

รังเกียจเหรอ ..ไม่นะก็แค่ หงุดหงิดที่หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้.. และความรู้สึกแปลกๆที่จู่โจมเข้ามาอีกนั่นล่ะ มันคืออะไร
นึกถึงริมฝีปากร้อนชื้นที่ตนได้สัมผัส.. ก็หน้าร้อนขึ้นมาทันที ..ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงชกคว่ำไปแล้ว..แต่นี่กลับยื่นเฉยและขาแข้งอ่อน
ไปซะอย่างนั้น หัวใจก็เต้นแรงอีกต่างหาก..

" ว่าไงล่ะแสน..." วุ้นถามย้ำอีกครั้งหนึ่ง..

" เอ่อ..เราไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกวุ้น..แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะคิดอย่างเดียวกับเขาหรือป่าว.."

" พี่เก่งน่ะเป็นคนดีนะ ดีมากเลย ถึงจะปากร้ายไปบ้างก็เถอะ...ถ้าไม่รักจริงพี่แกไม่มาพูดปาวๆอย่างนี้หรอก เหมือนกับพี่ปืนนั่นแหละ
ถ้าแสนยังไม่พร้อม หรือไม่ก็รู้สึกยังไงก็บอกกับพี่เขาไปตรงๆ... วุ้นว่าพี่เก่งต้องเขาใจ อย่ากังวลไปเลยนะ "วุ้นพูดให้กำลังใจกับเพื่อนรัก

ความจริงแล้วก็รู้แหละว่าแสนดีนั้นมีใจให้พี่เก่งเหมือนกัน...ไม่มากก็น้อย แต่เนื่องจากยังไม่รู้ใจตัวเองถึงได้กำลังสับสนอยู่อย่างนี้ไง
และเขาก็ติดว่าคนอย่างพี่เก่ง จัดการกับเรื่องนี้ได้ไม่ยากหรอก..

" ตกลง..เราจะบอกออกไปตามความจริง..ขอบใจวุ้นมากนะที่มาให้คำแนะนำเราน่ะ.." แสนดีเอ่ยออกมาอย่างสบายใจขึ้น..

" แหม...เพื่อนกัน เรื่องเล็กน้อยน่า..เอ้า ..เข้านอนกันเถอะดึกมากแล้ว..." วุ้นรอ้งบอกกับแสนดี ..พร้อมกับเลื่อนตัวเข้ามาภายในผ้าห่มอุ่น
คิดว่าจะรีบนอนเอาแรงเนื่องจากพรุ่งนี้ต้องไปดูแลเด็กโข่งแต่เช้าอีก..

" พรุ่งนี้ต้องรีบตื่นไปหาที่รักใช่หรือป่าวล่ะ.. ถึงต้องรีบนอนอะ..ทุกทีดึกขนาดไหนไม่เห็นกังวลเลย.."
แสนดีเอ่ยแซวออกมาอย่างรู้ทัน.. ทำให้วุ้นอดหัวเราะออกมาไม่ได้ พร้อมกับเอ่ยแซวอีกฝ่ายกลับไปเช่นกัน

"เบื่อคนรู้ทันจัง..เรื่องของตัวเองอย่าลืมรู้เร็วนะครับคุณเพื่อนรัก.."

" ครับๆ..งั้น นอนก็นอนอะ.." แสนดีหัวเราะน้อยๆก่อนที่จะปิดไฟหัวเตียงพร้อมกับเลื่อนตัวมานอนเคียงร่างบาง...ริมฝีปากบาง
เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะปิดตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาไม่นาน..


TBC......

หลังจากที่ห่างหายการอัพบลอคตัวเองไปนานพอสมควร (คิดว่า นะ อิอิ) ก็ได้ฤกษ์เอานิยายมาลงต่ออีกครั้งหนึ่ง พลางคิดว่าถ้าลงนิยายที่ตัวเองเคยแต่งไว้จนหมดแล้ว จะเอาอะไรมาอัพต่อ

เอ่...คิดไม่ออกแฮะ หนำซ้ำช่วงนี้ไม่ได้แต่งเรื่องต่อเลย อันเนื่องมาจากสมองไม่สั่งการจินตนาการไม่บรรเจิดซะงั้น เหนื่อยกับตัวเองจริง ๆ - -" เอาล่ะ เดี๋ยวจะเพ้อไปกันใหญ่ มารับอ่านกันเลยดีกว่าสำหรับท่าน ๆ ที่ติดตาม ขอขอบพระคุณมาก ๆนะคร๊าบบบบ..

ปล. ถึงน้องปากแดงสุดน่ารักป๋าขอโทษนะที่หายไป เพราะป๋ากำลังจมอยู่ในโลกส่วนตัวอันลี้ลับของตัวเองอีกแล้วววว อยากบอกว่าคิดถึงนะจ๊ะ..

๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛

ชายหนุ่มร่างสูงที่นอนเหยียดยาวบนเตียงสีขาว กำลังหลับไหลอย่างไม่ได้สติ สีหน้าเริ่มมีสีเลือดบ้างแล้วแต่ก็ยังคงดูซีดเซียวในสายตาของคนที่มาเยี่ยม..

วุ้นอาสามาเฝ้าปืนแทบทุกวันร่างกายที่บอบบางอยู่แล้วกลับบางลงไปอีก.. ทำให้คนอื่นๆนั้นอดห่วงไม่ได้เพราะกลัวว่าจะล้มป่วยต้องมานอนอยู่ที่โรงพยาบาลอีกคน..

" วุ้น...พี่ปืนไม่เป็นอะไรมากแล้ว แป้งว่าวุ้นน่าจะพักบ้างนะ.." เพื่อนสาวแตะบ่าบอบบางอย่างอ่อนโยน เมื่อเห็นว่าวุ้นนั้นมักจะนั่งมองร่างของผู้เป็นพี่ชายตนไม่ยอมขยับไปไหนเลย

" ไม่เป็นไรหรอกแป้งเราไม่เหนื่อยอะไร.." ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย..

" นั่นแหละยังไงก็ต้องพักบ้าง วันนี้แป้งเฝ้าเอง.."

" จริงด้วยวุ้นกลับไปนอนบ้างเถอะนะเดี๋ยวเป็นอะไรไปอีกคนก็แย่เลย.. " แสนดีสนับสนุนคำพูดของแป้งอีกเสียง

" ไม่ต้องมาปฏิเสธเลย..ไปได้แล้ว แสนพาวุ้นกลับไปพักก่อนเถอะนะ.." แป้งชิงพูดก่อนที่วุ้นจะทันเอ่ยอะไรออกมาอีก วุ้นเลยจำใจต้องทำตามคำเพื่อนทั้งที่เขาไม่อยากห่างจากปืนเลย..

รู้แหละว่าอาการไม่น่าเป็นห่วงแล้วเพราะหมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว ..แต่นี่ก็ไม่เห็นฟื้นมาเลย 3วันแล้วนะอะไรจะหลับยาวนานขนาดนั้น...

" วุ้นไปก่อนนะพี่ปืนแล้วช่วงเย็นจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ.." กระซิบบอกร่างสูงอย่างแผ่วเบาก่อนจะพาตนเองออกจากห้องพร้อมกับแสนดี ..แป้งมองตามเพื่อนรักของตนอย่างเห็นใจเป็นใครก็ต้องห่วงกันเป็นธรรมดาแหละคนรักทั้งคนนี่เนอะ..

นึกโมโหเล็กๆ กับพี่ชายที่มัวแต่หลับอู้ไม่ยอมตื่นเสียที นี่ถ้าขืนยังไม่ลืมตาตื่นขึ้นมานะ.. สงสัยเราต้องมาเฝ้าเพื่อนรักอีกคนแน่ๆ เลย..คิดได้ไม่เท่าไหร่ ร่างที่อยู่บนเตียงก็ส่งเสียงออกมาอู้อี้แทบฟังไม่ออก

แป้งรีบเข้าไปดูทันที..พร้อมกับกดสัญญาณเรียกหมอและพยาบาลให้เข้ามาดูอาการของผู้เป็นพี่ ดวงตาที่ปิดสนิทมาหลายวันเริ่มเปิดออก..

แสดงอาการมึนงง ออกมาเมื่อเห็นสภาพของสถานที่ที่ตนอยู่ไม่คุ้นตานัก.. แต่พอจะขยับตัวเล็กน้อยก็ต้องเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่บาดแผลทันที..

" พี่ปืนฟื้นแล้วเหรออย่าเพิ่งขยับตัวพี่.." แป้งร้องออกมาอย่างดีใจ และเข้าไปยึดให้อีกฝ่ายนอนนิ่ง ๆ ไว้

" นะ...น้ำ ขอน้ำหน่อย..." เสียงทุ้มแหบแห้งเมื่อรู้สึกกระหายเหลือเกิน.. แป้งนั้นรีบจัดการให้กับผู้เป็นพี่ชายทันที เมื่อความชุ่มชื้นได้ผ่านลงคอไปแล้วทำให้ปืนรู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นมาก... สติเริ่มกลับมาอีกครั้ง

จำได้ว่าเขาเข้าไปบังลูกกระสุนให้วุ้นและหลังจากนั้นสติเขาก็ดับวูบไปเลย ..ตื่นมาอีกทีก็เห็นว่าตนเองมานอนภายในห้องสีขาวนวลนี้แล้ว... วุ้น.. เมื่อนึกถึงคนรักก็เป็นกังวลทันที ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง...

" วุ้นล่ะ เป็นไงบ้าง..." ถามผู้เป็นน้องด้วยอาการร้อนรน ด้วยความเป็นห่วง

" วุ้นเพิ่งกลับไปเมื่อครู่นี้เองไม่เป็นไรหรอก ..แต่จะเป็นถ้าพี่ไม่ฟื้นขึ้นมาสักทีน่ะไม่ยอมหลับยอมกินเลยรายนั้น เฝ้าแต่พี่นั่นแหละ..แป้งต้องไล่แกมบังคับให้กลับไปพักถึงจะยอม.."

ผู้เป็นน้องพูดร่ายยาวยืดให้กับอีกฝ่ายได้เข้าใจ.. ปืนถอนใจออกมาอย่างโล่งอกที่ร่างบางผู้เป็นคนรักไม่ได้เป็นอะไร เขายอมเจ็บดีกว่าจะทนเห็นวุ้นเป็นอะไรไป

ครู่หนึ่งหมอที่เป็นเจ้าของไข้ก็เข้ามาตรวจอาการของปืน..ทำให้การสนทนาระหว่างพี่น้องหยุดลงชั่วขณะ

" เอาล่ะ...ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับตอนนี้แค่มีอาการอ่อนเพลียบ้างเท่านั้น.. อีกอย่างบาดแผลก็สมานดีไม่ติดเชื้อไม่กี่วันก็คงออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะครับ... " หมอบอกถึงการตรวจที่เป็นที่น่าพอใจให้ทั้งคนไข้และญาติได้รับรู้ก่อนที่จะขอตัวออกไปตรวจคนไข้รายอื่นต่อ

" อีกไม่กี่วันก็วิ่งได้แล้วพี่ปืน..." แป้งเอ่ยแซวพี่ชาย และโล่งใจที่ผลการตรวจออกมาได้ด้วยดี

" อืม...แล้วเรื่องของวดีล่ะเป็นยังไงบ้าง.." ปืนถามออกไปอย่างนึกห่วงเช่นกัน ถึงยังไงก็เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน..แต่เพราะเขาไม่รับรักถึงทำให้เธอต้องทำอะไรที่ขาดสติอย่างนี้

" รายนั้นนะเหรอ..ตอนนี้ต้องไปอยู่โรงพยาบาลบ้าแล้วเพราะพบว่ามีอาการผิดปกติทางจิตน่ะ..." แป้งบอกปืนเข้าใจ ..เธอมีโอกาสได้ไปดูมาครั้งหนึ่งนึกสงสารวดีเหมือนกันทั้งที่เมื่อก่อนนั้นไม่ชอบขี้หน้าก็ตามที...

ปืนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจหมดเวรหมดกรรมกันซักทีนะ.. ก่อนที่ความง่วงงุนจะเข้ามาอีกเปลือกตาเริ่มปิดลงอีกครั้งหนึ่งจากฤทธิ์ยา.. จากนั้นก็หลับลงไปอย่างง่ายดาย

แป้งเดินเข้ามาเลื่อนผ้าห่มให้ผู้เป็นพี่..จากนั้นก็กลับไปนั่งที่เดิมรอเวลาที่เพื่อนรักจะมาอีกครั้งยามเย็น..เฮ้อ..หมดจากเรื่องคราวนี้แล้วสงสัยต้องพากันไปทำบุญขนานใหญ่เลยแหละนะ..แป้งคิดออกมาอย่างเห็นสมควร

.............................................................................

อาการของปืนนั้นดีวันดีคืนเนื่องจากวุ้นนั้นมาคอยดูแลปรนนิบัติไม่ห่างเลยทีเดียว..ทั้งที่ร่างสูงไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมห่างซะที.. และตอนนี้ก็กำลังป้อนอาหารให้กับคนเจ็บที่แกล้งสำออยอยู่

ทำให้เก่งนั้นอดหมั่นไส้ไอ้เพื่อนตัวดีไม่ได้.. ส่วนแสนดีก็ยืนยิ้มกับภาพตรงหน้าดูแล้วก็น่าอิจฉาทั้งคู่นะดูรักกันซะขนาดนี้ แล้วตัวเขาล่ะ ..จะมีกับเขาบ้างไหมคนที่จะมารักและดูแลกันอย่างนี้น่ะ

" โห...ไอ้ปืน มึงแค่เจ็บเหมือนมดกัด แต่ทำตัวเป็นง่อยมือใช้การไม่ได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ.... " เก่งอดกัดตามประสาคนปากไวไม่ได้

" เงียบไปเลยอิจฉาละสิ มึง.." ปืนสวนกลับอย่างเร็วเช่นกัน

" เออ...ไม่มีแฟนมั่งให้มันรู้ไปโว๊ย...เอาไว้พี่ป่วยแล้ววุ้นมาดูแลพี่บ้างนะ.." เก่งพูดแหย่เพื่อนรักเนื่องจากรู้ว่า มันทั้งรักและหวงคนร่างบางที่นั่งอมยิ้มอยู่ขนาดไหน..และก็จริง ปืนทำหน้าเข้มใส่เพื่อนรักทันทีประมาณว่า อย่ามายุ่งของๆ กู

" ไม่ต้องเลยแฟนกู.. กูหวงเฟ้ยมึงก็ให้แสนดูแลสิ มายุ่งอะไรกับวุ้นล่ะ.."

" พี่ปืน แสนเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ.." แสนดีร้องออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าตนโดนลากเข้าไปเกี่ยวด้วย..หน้าร้อนขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาของเก่งที่มองมาอย่างมีความหมาย

" อืม...นั่นสินะ เขาคงไม่ว่างมาดูแลกูหรอก ..ขนาดว่ากูจะพูดด้วยเขายังไม่สนเลย.." เก่งแกล้งตัดพ้อออกมาให้เพื่อนได้รับรู้ วุ้นนั้นกำลังกลั้นขำเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักกำลังทำหน้าไม่ถูก... ดูแล้วเป็นธรรมชาติ และน่ารักกว่าเดิมอีก..

" แล้วไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจล่ะไอ้เก่งเขาถึงไม่ชอบขี้หน้ามึงอะ.." ปืนก็แสนจะเป็นใจให้กับเพื่อนเหลือเกินแกล้งถามกลับไปสมแล้วที่เป็นเพื่อนรักกัน...ช่วยกันทำมาหากินน่าดูเลย

" ไม่รู้เหมือนกันเฮ้อ...อย่างนี้กูคงแห้วอดได้แฟนแน่เลยหรือมึงว่าไงวะไอ้ปืน.." ถามเพื่อนแต่ตามองคนหน้าสวยที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำไปหมด...มือไม่พันกันวุ่นไม่รู้จะเอาไปวางไหนดี

ก่อนที่จะทำตัวไม่ถูกไปกว่านี้.. แสนดีจึงต้องหาทางพาตัวเองให้หลุดออกจากสถานการณ์นี้เสียก่อนนึกเคืองเก่งที่ยังมาทำหน้าทะเล้นใส่เขาอีก... คนบ้าอะไรเพราะเป็นอย่างนี้แหละมั้งถึงไม่มีแฟนน่ะ

" เอ่อ....วุ้นเดี๋ยวเราเอาผลไม้ออกไปล้างให้นะขอตัวก่อนแล้วกัน.." พูดเสร็จร่างเพรียวก็เดินลิ่วออกนอกห้องไปทันที ...ทำให้คนทั้งสามที่เหลืออยู่นั้นมองหน้ากันยิ้มๆ..

" เอ้า...ไม่ตามไปเหรอพี่เก่ง นั่น.. แสนเค้างอนออกไปแล้วน่ะ..."

" กูถามจริงเถอะ...มึงจริงจังกับน้องเค้าหรือว่าแค่ล้อเล่นหนุกๆวะ..." ปืนอดถามออกมาไม่ได้ อยากให้แน่ใจว่าวุ้นและเขาเข้าใจไม่ผิดกับความรู้สึกของเพื่อนรักคนนี้ ...และคำตอบที่ได้ก็ทำให้ทั้งปืนและวุ้นต่างยิ้มออกมาอย่างพอใจ

" คนนี้น่ะ รักจริงหวังแต่งโว๊ย...ทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้ปล่อยไปก็โง่แหละมึง..กูขอตามไปทำคะแนนก่อนแล้วกันว่ะ.." พูดเสร็จเก่งก็รีบเดินตามร่างเพรียวที่เพิ่งลี้ภัยออกไปทันที

เฮ้อ...ลงตัวกันซะที ก็ต้องมาลุ้นอีกทีแหละว่าแสนจะว่าไงกับเรื่องของพี่เก่ง... แต่เขาคิดว่าแสนก็ต้องมีใจให้บ้างแหละนะ...ไม่งั้นไม่แสดงอาการที่ไม่เคยทำออกมาอย่างนี้หรอก

" เอ้า...ยิ้มไม่หุบแล้วนั้นเดี๋ยวก็เหงือกแห้งกันพอดีวุ้น.." ปืนเอ่ยแซวคนรักที่นั่งเหม่ออยู่ทำให้วุ้นต้องหันมาค้อนคมให้อย่างหมั่นไส้คนบ้านี่ กำลังคิดอะไรเพลินๆเสียเส้นเลย

" เอาไปกินเองเลยพี่ปืนถ้ามีแรงพูดมากอย่างนี้ได้น่ะ..." วุ้นส่งชามอาหารให้กับร่างสูงอย่างงอนๆ

" ไม่เอาอยากให้วุ้นป้อน.. ถ้าไม่ป้อนพี่ก็ไม่กินยอมอิ่มก็ได้..." ปืนอ้อนคนรักกลับทำให้วุ้นนั้นอดใจร้ายไม่ได้ ..คิดถึงตอนที่ปืนยังไม่ฟื้นขึ้นมาเขานั้นแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ ..ถึงตอนนี้เขาก็ไม่อยากที่จะขัดใจอะไรชายหนุ่มนักแต่ก็อดหมั่นไส้นิดๆ ละนะ

" งั้นก็เงียบไปเลย เอ้า...อ้าปาก..." วุ้นร้องบอกอีกฝ่ายที่ยิ้มหน้าบานพร้อมกับอ้าปากรับอาหารที่หนุ่มคนรักป้อนให้ ..เคี้ยวตุ้ยๆด้วยความอร่อย

ทำให้วุ้นอดยิ้มออกมาไม่ได้คนตัวโตนี่ทำอะไรเหมือนเด็กก็น่ารักไปอีกแบบนึงนะ ..จากนั้นก็ตั้งใจป้อนอาหารต่อไป...บรรยากาศของคู่รักเริ่มมาเยือนอีกครั้ง...

ทางด้านของแสนดีนั้นกำลังล้างผลไม้อย่างเอาจริงเอาจัง..โดยไม่รู้ตัวว่าคนที่ตนกำลังนึกฉุนเฉียวอยู่นั้นเดินตามมาติดๆ ร่างเพรียวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทุ้มร้องทักขึ้นมา..

" โห...ล้างอย่างนั้นผลไม้ไม่ช้ำหมดเหรอไงกัน.."

" ยุ่งน่า...ผมจะทำอย่างนี้ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับคุณเลยนี่.." ตอบสะบัดเสียงออกไป..

" จะถามนานแล้ว...ทำไมเสนไม่เรียกผมว่าพี่มั่งล่ะ ทีกับปืนเห็นเรียกได้.."

" ก็......มันไม่ชิน จะทำไม.." แสนดีอยากจะบอกว่าทำตัวไม่เหมือนพี่เลยนี่ ทำตัวอย่างกับคนรุ่นเดียวกันอย่างนี้ทำให้เขานั้นกระดากปากที่จะเรียกพี่น่ะ อีกอย่างมันดูเขินปากชอบกลถ้าเรียกอย่างนั้น..

" อืม...ถ้าคบกันแล้วผมอยากให้แสนเรียกพี่เก่งนะน่ารักดี.. อย่างเจ้าวุ้นกับไอ้ปืนไง ..." อยู่ๆเก่งก็พูดออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย..

" บะ...บ้า คุณพูดบ้าอะไรอีกนี่ไม่ตลกเลยนะ.." แสนดีชะงักมือพร้อมกับร้องออกมาทันที

นับวันยิ่งไม่เข้าใจคนคนนี้มากขึ้น ต้องการอะไรจากเขากันแน่.. ทำไมต้องมาให้ให้เขิน ทำให้โมโห ทำให้หัวใจเต้นแรง ..ทุกวันนี้เหมือนกับว่าเขาไม่เป็นของตัวเองเลย.. หงุดหงิดนะจะเอายังไงกับเขากันแน่...

เก่งมองคนหน้าสวยที่ตอนนี้ดูก็รู้ว่ากำลังไม่ชอบใจนัก..แต่เขาก็ชอบนะที่คนตรงหน้าแสดงอารมณ์ที่ออกมาจากใจจริง

ดูสิแก้มแดงเชียวน่ารักชะมัด คิดว่าเขาล้อเล่นหรือไงกันนะทุกวันนี้.. อยากได้มาเป็นแฟนใจจะขาด ต้องพูดตรงๆหรือไงถึงจะรู้เรื่อง ถึงจะยอมรับได้

แสนดีถอยร่นไปข้างหลังเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น.. ถอยจนไม่สามารถถอยออกไปได้อีกแล้วหัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงอีกจนได้ .. ระยะห่างแค่ศอกทำให้เก่งได้กลิ่นหอมหวานจากร่างเพรียวที่ยืนก้มหน้านิ่งไม่มองหน้าเขาซะอย่างนั้น

มือหนาดันคางมนของอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นมามองกัน ..แสนดีไม่เข้าใจว่าทำไมถึงยอมปล่อยให้เก่งเข้ามาประชิดตัวมากขนาดนี้..ดวงตาคมเหมือนมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่างทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธสัมผัสที่อ่อนโยนนี้ได้...

" ผมไม่ได้ล้อเล่นต้องให้บอกกันตรงๆใช่มั้ย...ได้....ผมรักและอยากคบหาเป็นแฟนด้วยนี่แหละใจจริงของผม รู้อย่างนี้แล้วก็เตรียมคำตอบไว้ด้วยแล้วกันว่าแสนจะเอายังไง.. ผมจะไม่เร่งรัดนะแต่ถ้าผมทวงคำตอบอีกครั้งแสนต้องตอบให้ได้ล่ะ.."

หลังจากที่พูดข้อความที่ยืดยาวออกไป... เก่งก็ก้มลงมาแตะริมฝีปากร้อนกับเรียวปากบางอย่างแผ่วเบาทีนึงก่อนที่จะถอยตัวเองออกมาจากที่นั้นพร้อมรอยยิ้ม.. แสนดีถึงกับทรุดลงนั่งบนพื้นอย่างอ่อนแรง

หน้าตาแดงก่ำ อีกทั้งมือไม้สั่นไปหมดอะไรกัน เรื่องจริง..รัก..อยากเป็นแฟน..แล้วต้องให้คำตอบอีก..มาบังคับให้เขาต้องตอบแล้วจะตอบว่ายังไงล่ะ โอ๊ย คนบ้า บ้าๆ ทำไมต้องทำให้ชีวิตเขายุ่งอย่างนี้ด้วยนะ..

ทั้งที่สมองคิดอย่างหงุดหงิด แต่ทำไมหน้ามันจะยิ้มออกมาล่ะ ทำไมหัวใจถึงเกิดอาการอบอุ่นล่ะไม่เข้าใจเลยทำไมมีแต่เรื่องที่เข้าใจยากอย่างนี้นะ ..แสนดีใช้เวลาอยู่ตรงนั้นพักใหญ่กว่าที่จะรวบรวมกำลังกลับคืนมาอีกครั้งได้

TBC.

edit @ 2007/06/14 10:35:11

สารวัตรเก่งแจ้งเรื่องให้เพื่อนทั้งสองคือปืนและแวนให้ได้รู้ว่าตอนนี้..เขานั้นได้จับตัวคนร้ายที่มาลอบเพลิงในไร่ได้แล้วและสืบถึงตัวการใหญ่ที่เป็นนาย..ปรากฏว่าเป็นเสี่ยทรงพลจริงอย่างที่แวนสงสัย

ตอนนี้เขาได้ใช้หมายจับ เข้ารวบตัวของเสี่ยเรียบร้อย..รวมทั้งคดี เกี่ยวกับธุรกิจค้าไม่เถื่อนอีกทำให้เสี่ยทรงพลดิ้นไม่หลุด คงต้องไปชดใช้กรรมในคุกนั่นแหละ ส่วนตัวลูกสาวนั้น หายตัวไปจากบ้านวันแล้วยังตามตัวไม่เจอทุกวันนี้

ทุกคนต่างโล่งใจในที่สุดปัญหาทุกอย่างก็ได้คลี่คลายลง.. ความยุติธรรมยังมีอยู่ในโลกนี้คาดว่าอีกไม่นานพวกชาวบ้านที่ต้องโดนกดขี่จากคนพาล..คงจะลืมตาอ้าปากกันได้และกลับมาใช้ชีวิตที่สงบสุขเช่นเดิม..

ปืนชวนทุกคนไปเลี้ยงฉลองที่สามารถยุติเรื่องวุ่นวายต่างๆได้ที่บ้านของเขา..และทุกคนก็ตอบรับเป็นอย่างดี ..มีแต่แวนที่ต้องขอตัวเนื่องจากกำลังเห่อลูกและไม่อยากจะทิ้งให้ภรรยาอยู่เพียงลำพัง ทั้งที่ผู้เป็นภรรยาก็ไม่ได้ห้าม..

ตอนแรกแสนดีกะว่าจะปฏิเสธเพราะไม่อยากที่จะไปปะฝีปากกับอีตาสารวัตรจอมกวน ..แต่ก็ทนแรงตื้อของเพื่อนรักไม่ได้สุดท้ายก็ต้องมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่อย่างที่เห็นนั่นแหละ.. วันนี้งดเครื่องดื่มที่เป็นแอลกอฮอล์

อาหารถูกจัดนำมาเรียงกันมากมายและแต่ละอย่างน่าทานทั้งนั้น..ทั้งสี่ลงมือจัดการอย่างไม่รอช้าเนื่องจากน้ำย่อยในกระเพาะเริ่มจะทำงานแล้ว เสียงช้อนกระทบจาน ปนกับเสียงหัวเราะเฮฮา หรือการหยอกล้อประสานกันไปเรื่อยดำเนินไปจนกระทั้งสิ้นสุดมื้อนั้น

วุ้นเอ่ยชวนปืนให้ออกไปเดินย่อย.. อ้างว่ากินจนแน่นท้องปล่อยให้แสนดีและเก่งอยู่กันเพียงลำพัง ความจริงแสนดีก็อยากจะตามเพื่อนรักไปด้วยแหละ แต่ว่าก็ไม่อยากไปขัดคอคู่รัก.. เลยจำยอมต้องมานั่งปั้นหน้าเฉยอยู่อย่างนี้

เก่งมองคนหน้าสวยอย่างยิ้มๆ.. รู้ว่าฝ่ายนั้นไม่ได้ชอบใจสักเท่าไหร่ที่ต้องมาอยู่กับเขาอย่างนี้ แต่เขากลับชอบแฮะ ..และถ้าเขาเดาไม่ผิดวุ้น ต้องวางแผนอะไรไว้แน่เลย แหม ..ก็เล่นมาด้วยกันแต่เด็กไม่รู้ก็บ้าแล้ว

สายตาคมจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเปิดเผย...ทำให้แสนดีเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีก โดยปกติแล้วเขาจะค่อนข้างใจเย็นแต่พอดับคนคนนี้แล้ว ห้ามไม่อยู่สักที

ดูสิ อยู่มาจ้อง มามองทำไม เสียมารยาทชะมัดเลย แล้วยังยิ้มๆ อีก มองตอบแล้วยังไม่หยุดอีก
อยู่ๆ แสนดีก็รู้สึกถึงความร้อนที่หน้า ..นี่เขาเขินกับสายตาของอีตาสารวัตรเหรอ สุดท้ายก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป..

" นี่...จะมานั่งจ้องกันทำไมนักมีอะไรจะพูดก็ว่ามา.."

" ทำไม..แค่อยากมองเฉยๆ ไม่ได้เหรอ.." ตอบด้วยน้ำเสียงยียวนตามประสา...

" ไม่ได้....."

" อืม..แล้วนี่จะกลับกทม.เมื่อไหร่ล่ะ..." อยู่ๆ ก็ถามออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย..แสนดีออกอาการกวนใส่ไปบ้าง

" ถามทำไม..."

" อ้าว...มองก็ไม่ได้ ถามก็ไม่ได้อีก แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะนี่ ฮึ.." ร้องออกมาอย่างเห็นขำ..แล้วดูสิมานั่งทำหน้าแดงใส่ รู้ตัวหรือป่าวว่ามันน่ารัก คงไม่รู้หรอกมั้ง หึหึ

"กะว่าจะ.. กลับอาทิตย์หน้าแล้ว..." แสนดีตอบออกมาเสียงเรียบนึกใจหายเหมือนกัน เพราะเขาชอบที่นี่มาก แต่อย่างว่าแหละมันไม่ใช่ที่ของเขานี่เนอะ ..พอคิดถึงตรงนี้แล้วหน้าสวยก็เศร้าขึ้นมาทันที เก่งจับสังเกตได้อย่างคนที่ใส่ใจ..

" เร็วจังเนอะ...น่าเสียดายจังน่าจะอยู่นานกว่านี้อีกหน่อย.." เก่งเหมือนกับพูดลอยๆออกไปอย่างนั้น ..แสนดีมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจทำไมต้องมาเสียดาย.. ก็เห็นหาเรื่องเขาตลอด ความจริงไม่มีเขาอยู่น่าจะดีไม่ใช่เหรอ..

" ทำไม...กลัวไม่มีคนให้กัดให้เหน็บแนมหรือไงกัน..."

" เปล่า...ผมคงคิดถึงแย่เลยอย่างนั้น.." ตอบออกมาหน้าตาเฉย

" บ้า เหรอ....."

" จริงนะ...แล้วจะมาเที่ยวอีกมั้ยล่ะ นานมั้ยกว่าจะมาอีก แล้วทำไงถึงจะได้คุยกันอีกล่ะ.." เก่งถามรัวเป็นชุด ทำให้แสนดีอดหัวเราะออกมาไม่ได้

เพราะไม่รู้ว่าจะตอบคำถามไหนดีก่อน.. รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ออกมาจากใจ ทำให้เก่งมองอย่างหลงไหล.. อย่างนี้ดูดีกว่าเดิมเยอะเลย

" ถามเยอะอย่างนี้แล้วผมตอบคำถามไหนดีก่อน" แสนดีพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ..

" งั้น..เมื่อไหร่เราจะได้คุยและพบกันอีกล่ะขอคำตอบข้อนี้แล้วกัน..." เก่งเอ่ยพร้อมกับมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนโยน..ทำให้แสนดีนั้นต้องเสมองไปทางอื่นเมื่อรู้สึกอายขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เขายอมรับแหละว่าถึงแม้ว่าจะต้องมามีปากเสียง กับคนตรงหน้าบ่อยๆ แล้วทำให้ต้องหัวเสียหรือหงุดหงิดไปบ้างแต่ก็รู้สึกสนุกไปด้วยควบคู่กัน..ส่วนหนึ่งของจิตใจสัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่ ความอบอุ่น ของอีกฝ่ายที่มอบให้ได้อย่างดี..

" ก็......เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ..." แสนดีพึมพัมออกไป พร้อมกับซ่อนรอยยิ้มน้อยๆ..บรรยากาศระหว่างสองคนเริ่มเต็มไปด้วยความอบอุ่นอ่อนหวาน..ที่เข้ามาเยือนโดยเจ้าตัวไม่อาจรู้ได้

ส่วนทางด้านของวุ้นนั้นก็จับตามองคนทั้งสองอย่างสนใจ.. โดยมีปืนยืนหน้างออยู่ข้างๆ ไอ้เรารึก็นึกว่าจะได้กุ๊กกิ๊กกันตามประสาคู่รักบ้าง..ดูสิ วุ้นไม่สนใจเขาเลย ..

เกิดอาการน้อยใจขึ้นมาทำทีเดินออกไปจากตรงนั้นเสีย... วุ้นหันไปตามเสียงเดินที่ค่อยๆห่างออกไป ..แล้วก็รู้ทันทีว่าร่างสูงนั้นต้องเป็นอะไรบางอย่างแน่นอน..

ดูสิ.. เดินทื่อ ไหล่ห่อ คอตกไปอย่างนั้นอะ.. เลยพักการสนใจคู่ตรงหน้าพร้อมกับเดินตามปืนไป
อย่างรวดเร็ว..มือบางเอื้อมไปรั้งอีกฝ่ายไว้

" พี่ปืนเป็นอะไรไปอีกล่ะ ฮึ..." ถามด้วยความห่วงใย.. แต่ก็ต้องกลั้นหัวเราะเอาไว้เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย ที่กำลังหงิกงอ แสดงความไม่ชอบใจออกมา

แล้วอะไรอีกล่ะ ทำเป็นเมินไม่มองหน้าเขาซะอย่างนั้น งอนๆ อีกล่ะสิ ถ้าเป็นเด็กทำคงดูน่ารัก
แต่นี่อะไรตัวออกโตดูแล้วขัดตาจริง แต่ก็นะน่ารักในสายตาเขานั่นแหละ ..วุ้นคิดในใจ..

" ว่าไงครับพี่ปืนเป็นอะไรไหนๆบอกวุ้นซิ.." เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังปิดปากเงียบ วุ้นก็ง้อออกไปอีก

" ก็วุ้นแหละไม่สนใจพี่ เห็นแต่ใส่ใจแต่คู่นั้นอะ..."

" แหมพี่ปืนก็...วุ้นแค่อยากให้แสนกับพี่เก่งลงเอยกันและมีความสุขเหมือนกันคู่ของเราไง ..." เมื่อเห็นว่าร่างบางแคร์ตนอยู่บ้างทำให้ปืนเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมาได้บ้าง

" เหรอ...พี่นึกว่าวุ้นจะเบื่อพี่แล้วซะอีกอ่ะ..."

" แหม...จะเบื่อได้ไง ดูซิออกจะรักขนาดนี้น่ะ เลิกน้อยใจได้แล้วนะ...เอ้าไหนยิ้มซิ...ยิ้มแล้วหล่อออก.." วุ้นเข้าไปกอดเอวหนาเอาไว้อย่างประจบเอาใจ..พร้อมกับเอ่ยน้ำเสียงหยอกล้อ ทำให้ปืนต้องยิ้มพร้อมกับหัวเราะออกมาจนได้ สวมกอดร่างบางเอาไว้อย่างรักใคร่เต็มที่

เพราะว่าน่ารักอย่างนี้ไง ..เขาถึงไม่อยากจะปล่อยมือออกจากร่างบางนี้เลย.. และบางครั้งก็อดกลัวไม่ได้ว่าฝ่ายนั้นจะเลิกรักเขา

เขาคงทำใจไม่ได้แน่ถ้าวันข้างหน้าจะไม่มีวุ้นอยู่ด้วย...จากนั้นบรรยากาศแห่งความอ่อนหวานของทั้งคู่ต้องสะดุดลง...เมื่อเสียงแหลมสูงที่คุ้นหูดังขึ้นมา..

" ช่างมีความสุขกันเหลือเกินนะ.." เสียงนั้นทำให้ทั้งปืนและวุ้นต้องผละออกจากกัน หันไปทางต้นเสียงทันที

" วดี...คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน..." ปืนเป็นฝ่ายเปิดปากถามออกไป...มองสาวร่างเพรียวที่ตอนนี้ไม่เหลือเค้านางพญาเหมือนแต่ก่อนเลยผมเผ้ายุ่งเหยิง ..ดวงตาแห้งผาก แฝงไปด้วยความอาฆาต

" ปืนคะวดีขอถามอีกครั้งว่าปืนจะรักวดีหรือไม่..." หญิงสาวเลือกที่จะไม่ตอบ..แต่กลับถามร่างสูงแทน

" วดี...ไม่ว่ายังไงคำตอบก็ยังเหมือนเดิมผมไม่ได้รักคุณเกินกว่าความเป็นเพื่อนเลย.." ปืนย้ำคำตอบเดิมที่เขาเคยบอกกับญิงสาวไปแล้ว

" ไม่....คุณรักวดี แต่เพราะมีแก ไอ้เด็กเวรปืนเขาเลยเปลี่ยนไป เพราะแกคนเดียวที่เป็นมารความสุข..ถ้าไม่มีแกซักคนปืนต้องเป็นของชั้นคนเดียว.."

วดีในตอนนี้ไม่หลงเหลือสติอีกแล้วกรีดเสียงออกมาอย่างทนไม่ได้ ..หยิบวัตถุสีดำเลื่อมออกมาจากกระเป๋าอย่างรวดเร็ว..พร้อมกับเล็งไปยังร่างบางก่อนที่จะลั่นกระสุนออกไปทันที.. ปืนที่คอยระวังอยู่ก่อนแล้วดึงร่างบางให้หลบออกมาและเขาก็เป็นฝ่ายที่รับกระสุนแทน ..

เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ทั้งเก่งและแสนดีที่นั่งอยู่รีบลุกขึ้นวิ่งไปยังต้นเสียงที่เกิด... ภาพตรงหน้าทำให้ทั้งคู่ต่างตกใจ ..ปืนทรุดลงไปนอนกองที่พื้นพร้อมกับของเหลวสีแดงที่เริ่มซึมออก..เก่งรีบเข้าไปรวบตัวหญิงสาวตัวต้นเหตุทันที ..

" ไม่...!!..ไม่นะ...ปืน วดีไม่ได้ตั้งใจ ปืน ฮือๆๆๆ..." หญิงสาวร่ำไห้ออกมาอย่างเสียสติพร้อมกับพร่ำประโยคเดิมๆ ซ้ำไปมาอย่างนั้นเก่งโทรเรียกลูกน้องและรถพยาบาล ให้มายังที่เกิดเหตุ...พร้อมกับมองเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง..

" พี่ปืน...พี่ปืน ลืมตาสิพี่...อย่าเป็นอะไรไปนะ.." วุ้นร้องเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นไปด้วยความตกใจและเป็นห่วงชายคนรักอย่างที่สุด.. ดวงหน้าเข้มตอนนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดนอนหายใจรวยรินแผ่วๆ ..

หยาดน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่.. วุ้นกอดปืนเอาไว้ หัวใจเหมือนจะแตกสลายเสียให้ได้ ร้องไห้สะอื้นออกมาเหมือนเด็ก..จนแสนดีต้องเข้าไปปลอบ

" วุ้น...ไม่เป็นไรหรอก พี่ปืนต้องไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวรถพยาบาลก็มาแล้วนะ.."

" แสน...ถ้า..ถ้าพี่ปืนเป็นอะไรไป วุ้น.. วุ้นจะทำยังไง.. วุ้นจะอยู่ได้ไง..." ร่างบางสะอื้นไม่หยุด น้ำตาไหลพรากอย่างไม่คิดจะเช็ดออกไป สองมือยังคงโอบประคองชายหนุ่มไม่ห่าง

นึกขอพรจากพระอย่าให้พี่ปืนของเขาเป็นอะไรเลย.. แล้วเขาจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อ ไม่เอาแต่ใจอีกแล้ว จะเชื่อฟังทุกอย่าง

" เด็กบ้า...อย่าคิดมากสิไม่มีอะไรหรอกเชื่อเรานะ..." แสนดีเอ็ดเพื่อนเบาๆ เมื่อเห็นว่าฝีกฝ่ายเริ่มคิดฟุ้งซ่าน..

ครู่หนึ่งรถพยาบาลก็แล่นเข้ามา พร้อมกับหน่วยพยาบาลที่เข้ามาดูผู้บาดเจ็บ จากนั้นก็เลื่อนย้ายคนเจ็บออกไปอย่างรวดเร็ว วุ้นจะตามไปด้วยแต่เก่งห้ามเอาไว้.. เพราะตอนนี้สภาพของร่างบางก็แทบจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว อยากให้กลับไปพักก่อน

ซึ่งแสนดีก็เห็นด้วย..ประคองเพื่อนรักที่แทบจะสิ้นเรี่ยวแรงเอาไว้ จากนั้นเก่งก็ให้ลูกน้องจัดการกับวดีต่อ.. ส่วนตนเองนั้นก็พาทั้งสองหนุ่มกลับไปส่งยังไร่...

ใบหน้าที่มักจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอเครียดเขม็ง..ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนไม่น้อยกว่าร่างบางที่ตอนนี้ผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียจากการร้องไห้อย่างหนัก...กับเหตุการณ์ที่ตึงเครียดและกดดัน..

แสนดีโอบกอดเพื่อนรักเอาไว้อย่างห่วงใย...ในตอนนี้เขาก็รู้สึกไม่ต่างจากสารวัตรเก่งนักคือห่วงร่างสูงที่ตอนนี้ยังไม่สามารถรู้ได้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง

TBC