หลังจากที่ห่างหายการอัพบลอคตัวเองไปนานพอสมควร (คิดว่า นะ อิอิ) ก็ได้ฤกษ์เอานิยายมาลงต่ออีกครั้งหนึ่ง พลางคิดว่าถ้าลงนิยายที่ตัวเองเคยแต่งไว้จนหมดแล้ว จะเอาอะไรมาอัพต่อ
เอ่...คิดไม่ออกแฮะ หนำซ้ำช่วงนี้ไม่ได้แต่งเรื่องต่อเลย อันเนื่องมาจากสมองไม่สั่งการจินตนาการไม่บรรเจิดซะงั้น เหนื่อยกับตัวเองจริง ๆ - -" เอาล่ะ เดี๋ยวจะเพ้อไปกันใหญ่ มารับอ่านกันเลยดีกว่าสำหรับท่าน ๆ ที่ติดตาม ขอขอบพระคุณมาก ๆนะคร๊าบบบบ..
ปล. ถึงน้องปากแดงสุดน่ารักป๋าขอโทษนะที่หายไป เพราะป๋ากำลังจมอยู่ในโลกส่วนตัวอันลี้ลับของตัวเองอีกแล้วววว อยากบอกว่าคิดถึงนะจ๊ะ..
๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛ ๛
ชายหนุ่มร่างสูงที่นอนเหยียดยาวบนเตียงสีขาว กำลังหลับไหลอย่างไม่ได้สติ สีหน้าเริ่มมีสีเลือดบ้างแล้วแต่ก็ยังคงดูซีดเซียวในสายตาของคนที่มาเยี่ยม..
วุ้นอาสามาเฝ้าปืนแทบทุกวันร่างกายที่บอบบางอยู่แล้วกลับบางลงไปอีก.. ทำให้คนอื่นๆนั้นอดห่วงไม่ได้เพราะกลัวว่าจะล้มป่วยต้องมานอนอยู่ที่โรงพยาบาลอีกคน..
" วุ้น...พี่ปืนไม่เป็นอะไรมากแล้ว แป้งว่าวุ้นน่าจะพักบ้างนะ.." เพื่อนสาวแตะบ่าบอบบางอย่างอ่อนโยน เมื่อเห็นว่าวุ้นนั้นมักจะนั่งมองร่างของผู้เป็นพี่ชายตนไม่ยอมขยับไปไหนเลย
" ไม่เป็นไรหรอกแป้งเราไม่เหนื่อยอะไร.." ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย..
" นั่นแหละยังไงก็ต้องพักบ้าง วันนี้แป้งเฝ้าเอง.."
" จริงด้วยวุ้นกลับไปนอนบ้างเถอะนะเดี๋ยวเป็นอะไรไปอีกคนก็แย่เลย.. " แสนดีสนับสนุนคำพูดของแป้งอีกเสียง
" ไม่ต้องมาปฏิเสธเลย..ไปได้แล้ว แสนพาวุ้นกลับไปพักก่อนเถอะนะ.." แป้งชิงพูดก่อนที่วุ้นจะทันเอ่ยอะไรออกมาอีก วุ้นเลยจำใจต้องทำตามคำเพื่อนทั้งที่เขาไม่อยากห่างจากปืนเลย..
รู้แหละว่าอาการไม่น่าเป็นห่วงแล้วเพราะหมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว ..แต่นี่ก็ไม่เห็นฟื้นมาเลย 3วันแล้วนะอะไรจะหลับยาวนานขนาดนั้น...
" วุ้นไปก่อนนะพี่ปืนแล้วช่วงเย็นจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ.." กระซิบบอกร่างสูงอย่างแผ่วเบาก่อนจะพาตนเองออกจากห้องพร้อมกับแสนดี ..แป้งมองตามเพื่อนรักของตนอย่างเห็นใจเป็นใครก็ต้องห่วงกันเป็นธรรมดาแหละคนรักทั้งคนนี่เนอะ..
นึกโมโหเล็กๆ กับพี่ชายที่มัวแต่หลับอู้ไม่ยอมตื่นเสียที นี่ถ้าขืนยังไม่ลืมตาตื่นขึ้นมานะ.. สงสัยเราต้องมาเฝ้าเพื่อนรักอีกคนแน่ๆ เลย..คิดได้ไม่เท่าไหร่ ร่างที่อยู่บนเตียงก็ส่งเสียงออกมาอู้อี้แทบฟังไม่ออก
แป้งรีบเข้าไปดูทันที..พร้อมกับกดสัญญาณเรียกหมอและพยาบาลให้เข้ามาดูอาการของผู้เป็นพี่ ดวงตาที่ปิดสนิทมาหลายวันเริ่มเปิดออก..
แสดงอาการมึนงง ออกมาเมื่อเห็นสภาพของสถานที่ที่ตนอยู่ไม่คุ้นตานัก.. แต่พอจะขยับตัวเล็กน้อยก็ต้องเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่บาดแผลทันที..
" พี่ปืนฟื้นแล้วเหรออย่าเพิ่งขยับตัวพี่.." แป้งร้องออกมาอย่างดีใจ และเข้าไปยึดให้อีกฝ่ายนอนนิ่ง ๆ ไว้
" นะ...น้ำ ขอน้ำหน่อย..." เสียงทุ้มแหบแห้งเมื่อรู้สึกกระหายเหลือเกิน.. แป้งนั้นรีบจัดการให้กับผู้เป็นพี่ชายทันที เมื่อความชุ่มชื้นได้ผ่านลงคอไปแล้วทำให้ปืนรู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นมาก... สติเริ่มกลับมาอีกครั้ง
จำได้ว่าเขาเข้าไปบังลูกกระสุนให้วุ้นและหลังจากนั้นสติเขาก็ดับวูบไปเลย ..ตื่นมาอีกทีก็เห็นว่าตนเองมานอนภายในห้องสีขาวนวลนี้แล้ว... วุ้น.. เมื่อนึกถึงคนรักก็เป็นกังวลทันที ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง...
" วุ้นล่ะ เป็นไงบ้าง..." ถามผู้เป็นน้องด้วยอาการร้อนรน ด้วยความเป็นห่วง
" วุ้นเพิ่งกลับไปเมื่อครู่นี้เองไม่เป็นไรหรอก ..แต่จะเป็นถ้าพี่ไม่ฟื้นขึ้นมาสักทีน่ะไม่ยอมหลับยอมกินเลยรายนั้น เฝ้าแต่พี่นั่นแหละ..แป้งต้องไล่แกมบังคับให้กลับไปพักถึงจะยอม.."
ผู้เป็นน้องพูดร่ายยาวยืดให้กับอีกฝ่ายได้เข้าใจ.. ปืนถอนใจออกมาอย่างโล่งอกที่ร่างบางผู้เป็นคนรักไม่ได้เป็นอะไร เขายอมเจ็บดีกว่าจะทนเห็นวุ้นเป็นอะไรไป
ครู่หนึ่งหมอที่เป็นเจ้าของไข้ก็เข้ามาตรวจอาการของปืน..ทำให้การสนทนาระหว่างพี่น้องหยุดลงชั่วขณะ
" เอาล่ะ...ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับตอนนี้แค่มีอาการอ่อนเพลียบ้างเท่านั้น.. อีกอย่างบาดแผลก็สมานดีไม่ติดเชื้อไม่กี่วันก็คงออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะครับ... " หมอบอกถึงการตรวจที่เป็นที่น่าพอใจให้ทั้งคนไข้และญาติได้รับรู้ก่อนที่จะขอตัวออกไปตรวจคนไข้รายอื่นต่อ
" อีกไม่กี่วันก็วิ่งได้แล้วพี่ปืน..." แป้งเอ่ยแซวพี่ชาย และโล่งใจที่ผลการตรวจออกมาได้ด้วยดี
" อืม...แล้วเรื่องของวดีล่ะเป็นยังไงบ้าง.." ปืนถามออกไปอย่างนึกห่วงเช่นกัน ถึงยังไงก็เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน..แต่เพราะเขาไม่รับรักถึงทำให้เธอต้องทำอะไรที่ขาดสติอย่างนี้
" รายนั้นนะเหรอ..ตอนนี้ต้องไปอยู่โรงพยาบาลบ้าแล้วเพราะพบว่ามีอาการผิดปกติทางจิตน่ะ..." แป้งบอกปืนเข้าใจ ..เธอมีโอกาสได้ไปดูมาครั้งหนึ่งนึกสงสารวดีเหมือนกันทั้งที่เมื่อก่อนนั้นไม่ชอบขี้หน้าก็ตามที...
ปืนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจหมดเวรหมดกรรมกันซักทีนะ.. ก่อนที่ความง่วงงุนจะเข้ามาอีกเปลือกตาเริ่มปิดลงอีกครั้งหนึ่งจากฤทธิ์ยา.. จากนั้นก็หลับลงไปอย่างง่ายดาย
แป้งเดินเข้ามาเลื่อนผ้าห่มให้ผู้เป็นพี่..จากนั้นก็กลับไปนั่งที่เดิมรอเวลาที่เพื่อนรักจะมาอีกครั้งยามเย็น..เฮ้อ..หมดจากเรื่องคราวนี้แล้วสงสัยต้องพากันไปทำบุญขนานใหญ่เลยแหละนะ..แป้งคิดออกมาอย่างเห็นสมควร
.............................................................................
อาการของปืนนั้นดีวันดีคืนเนื่องจากวุ้นนั้นมาคอยดูแลปรนนิบัติไม่ห่างเลยทีเดียว..ทั้งที่ร่างสูงไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมห่างซะที.. และตอนนี้ก็กำลังป้อนอาหารให้กับคนเจ็บที่แกล้งสำออยอยู่
ทำให้เก่งนั้นอดหมั่นไส้ไอ้เพื่อนตัวดีไม่ได้.. ส่วนแสนดีก็ยืนยิ้มกับภาพตรงหน้าดูแล้วก็น่าอิจฉาทั้งคู่นะดูรักกันซะขนาดนี้ แล้วตัวเขาล่ะ ..จะมีกับเขาบ้างไหมคนที่จะมารักและดูแลกันอย่างนี้น่ะ
" โห...ไอ้ปืน มึงแค่เจ็บเหมือนมดกัด แต่ทำตัวเป็นง่อยมือใช้การไม่ได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ.... " เก่งอดกัดตามประสาคนปากไวไม่ได้
" เงียบไปเลยอิจฉาละสิ มึง.." ปืนสวนกลับอย่างเร็วเช่นกัน
" เออ...ไม่มีแฟนมั่งให้มันรู้ไปโว๊ย...เอาไว้พี่ป่วยแล้ววุ้นมาดูแลพี่บ้างนะ.." เก่งพูดแหย่เพื่อนรักเนื่องจากรู้ว่า มันทั้งรักและหวงคนร่างบางที่นั่งอมยิ้มอยู่ขนาดไหน..และก็จริง ปืนทำหน้าเข้มใส่เพื่อนรักทันทีประมาณว่า อย่ามายุ่งของๆ กู
" ไม่ต้องเลยแฟนกู.. กูหวงเฟ้ยมึงก็ให้แสนดูแลสิ มายุ่งอะไรกับวุ้นล่ะ.."
" พี่ปืน แสนเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ.." แสนดีร้องออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าตนโดนลากเข้าไปเกี่ยวด้วย..หน้าร้อนขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาของเก่งที่มองมาอย่างมีความหมาย
" อืม...นั่นสินะ เขาคงไม่ว่างมาดูแลกูหรอก ..ขนาดว่ากูจะพูดด้วยเขายังไม่สนเลย.." เก่งแกล้งตัดพ้อออกมาให้เพื่อนได้รับรู้ วุ้นนั้นกำลังกลั้นขำเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักกำลังทำหน้าไม่ถูก... ดูแล้วเป็นธรรมชาติ และน่ารักกว่าเดิมอีก..
" แล้วไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจล่ะไอ้เก่งเขาถึงไม่ชอบขี้หน้ามึงอะ.." ปืนก็แสนจะเป็นใจให้กับเพื่อนเหลือเกินแกล้งถามกลับไปสมแล้วที่เป็นเพื่อนรักกัน...ช่วยกันทำมาหากินน่าดูเลย
" ไม่รู้เหมือนกันเฮ้อ...อย่างนี้กูคงแห้วอดได้แฟนแน่เลยหรือมึงว่าไงวะไอ้ปืน.." ถามเพื่อนแต่ตามองคนหน้าสวยที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำไปหมด...มือไม่พันกันวุ่นไม่รู้จะเอาไปวางไหนดี
ก่อนที่จะทำตัวไม่ถูกไปกว่านี้.. แสนดีจึงต้องหาทางพาตัวเองให้หลุดออกจากสถานการณ์นี้เสียก่อนนึกเคืองเก่งที่ยังมาทำหน้าทะเล้นใส่เขาอีก... คนบ้าอะไรเพราะเป็นอย่างนี้แหละมั้งถึงไม่มีแฟนน่ะ
" เอ่อ....วุ้นเดี๋ยวเราเอาผลไม้ออกไปล้างให้นะขอตัวก่อนแล้วกัน.." พูดเสร็จร่างเพรียวก็เดินลิ่วออกนอกห้องไปทันที ...ทำให้คนทั้งสามที่เหลืออยู่นั้นมองหน้ากันยิ้มๆ..
" เอ้า...ไม่ตามไปเหรอพี่เก่ง นั่น.. แสนเค้างอนออกไปแล้วน่ะ..."
" กูถามจริงเถอะ...มึงจริงจังกับน้องเค้าหรือว่าแค่ล้อเล่นหนุกๆวะ..." ปืนอดถามออกมาไม่ได้ อยากให้แน่ใจว่าวุ้นและเขาเข้าใจไม่ผิดกับความรู้สึกของเพื่อนรักคนนี้ ...และคำตอบที่ได้ก็ทำให้ทั้งปืนและวุ้นต่างยิ้มออกมาอย่างพอใจ
" คนนี้น่ะ รักจริงหวังแต่งโว๊ย...ทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้ปล่อยไปก็โง่แหละมึง..กูขอตามไปทำคะแนนก่อนแล้วกันว่ะ.." พูดเสร็จเก่งก็รีบเดินตามร่างเพรียวที่เพิ่งลี้ภัยออกไปทันที
เฮ้อ...ลงตัวกันซะที ก็ต้องมาลุ้นอีกทีแหละว่าแสนจะว่าไงกับเรื่องของพี่เก่ง... แต่เขาคิดว่าแสนก็ต้องมีใจให้บ้างแหละนะ...ไม่งั้นไม่แสดงอาการที่ไม่เคยทำออกมาอย่างนี้หรอก
" เอ้า...ยิ้มไม่หุบแล้วนั้นเดี๋ยวก็เหงือกแห้งกันพอดีวุ้น.." ปืนเอ่ยแซวคนรักที่นั่งเหม่ออยู่ทำให้วุ้นต้องหันมาค้อนคมให้อย่างหมั่นไส้คนบ้านี่ กำลังคิดอะไรเพลินๆเสียเส้นเลย
" เอาไปกินเองเลยพี่ปืนถ้ามีแรงพูดมากอย่างนี้ได้น่ะ..." วุ้นส่งชามอาหารให้กับร่างสูงอย่างงอนๆ
" ไม่เอาอยากให้วุ้นป้อน.. ถ้าไม่ป้อนพี่ก็ไม่กินยอมอิ่มก็ได้..." ปืนอ้อนคนรักกลับทำให้วุ้นนั้นอดใจร้ายไม่ได้ ..คิดถึงตอนที่ปืนยังไม่ฟื้นขึ้นมาเขานั้นแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ ..ถึงตอนนี้เขาก็ไม่อยากที่จะขัดใจอะไรชายหนุ่มนักแต่ก็อดหมั่นไส้นิดๆ ละนะ
" งั้นก็เงียบไปเลย เอ้า...อ้าปาก..." วุ้นร้องบอกอีกฝ่ายที่ยิ้มหน้าบานพร้อมกับอ้าปากรับอาหารที่หนุ่มคนรักป้อนให้ ..เคี้ยวตุ้ยๆด้วยความอร่อย
ทำให้วุ้นอดยิ้มออกมาไม่ได้คนตัวโตนี่ทำอะไรเหมือนเด็กก็น่ารักไปอีกแบบนึงนะ ..จากนั้นก็ตั้งใจป้อนอาหารต่อไป...บรรยากาศของคู่รักเริ่มมาเยือนอีกครั้ง...
ทางด้านของแสนดีนั้นกำลังล้างผลไม้อย่างเอาจริงเอาจัง..โดยไม่รู้ตัวว่าคนที่ตนกำลังนึกฉุนเฉียวอยู่นั้นเดินตามมาติดๆ ร่างเพรียวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทุ้มร้องทักขึ้นมา..
" โห...ล้างอย่างนั้นผลไม้ไม่ช้ำหมดเหรอไงกัน.."
" ยุ่งน่า...ผมจะทำอย่างนี้ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับคุณเลยนี่.." ตอบสะบัดเสียงออกไป..
" จะถามนานแล้ว...ทำไมเสนไม่เรียกผมว่าพี่มั่งล่ะ ทีกับปืนเห็นเรียกได้.."
" ก็......มันไม่ชิน จะทำไม.." แสนดีอยากจะบอกว่าทำตัวไม่เหมือนพี่เลยนี่ ทำตัวอย่างกับคนรุ่นเดียวกันอย่างนี้ทำให้เขานั้นกระดากปากที่จะเรียกพี่น่ะ อีกอย่างมันดูเขินปากชอบกลถ้าเรียกอย่างนั้น..
" อืม...ถ้าคบกันแล้วผมอยากให้แสนเรียกพี่เก่งนะน่ารักดี.. อย่างเจ้าวุ้นกับไอ้ปืนไง ..." อยู่ๆเก่งก็พูดออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย..
" บะ...บ้า คุณพูดบ้าอะไรอีกนี่ไม่ตลกเลยนะ.." แสนดีชะงักมือพร้อมกับร้องออกมาทันที
นับวันยิ่งไม่เข้าใจคนคนนี้มากขึ้น ต้องการอะไรจากเขากันแน่.. ทำไมต้องมาให้ให้เขิน ทำให้โมโห ทำให้หัวใจเต้นแรง ..ทุกวันนี้เหมือนกับว่าเขาไม่เป็นของตัวเองเลย.. หงุดหงิดนะจะเอายังไงกับเขากันแน่...
เก่งมองคนหน้าสวยที่ตอนนี้ดูก็รู้ว่ากำลังไม่ชอบใจนัก..แต่เขาก็ชอบนะที่คนตรงหน้าแสดงอารมณ์ที่ออกมาจากใจจริง
ดูสิแก้มแดงเชียวน่ารักชะมัด คิดว่าเขาล้อเล่นหรือไงกันนะทุกวันนี้.. อยากได้มาเป็นแฟนใจจะขาด ต้องพูดตรงๆหรือไงถึงจะรู้เรื่อง ถึงจะยอมรับได้
แสนดีถอยร่นไปข้างหลังเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น.. ถอยจนไม่สามารถถอยออกไปได้อีกแล้วหัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงอีกจนได้ .. ระยะห่างแค่ศอกทำให้เก่งได้กลิ่นหอมหวานจากร่างเพรียวที่ยืนก้มหน้านิ่งไม่มองหน้าเขาซะอย่างนั้น
มือหนาดันคางมนของอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นมามองกัน ..แสนดีไม่เข้าใจว่าทำไมถึงยอมปล่อยให้เก่งเข้ามาประชิดตัวมากขนาดนี้..ดวงตาคมเหมือนมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่างทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธสัมผัสที่อ่อนโยนนี้ได้...
" ผมไม่ได้ล้อเล่นต้องให้บอกกันตรงๆใช่มั้ย...ได้....ผมรักและอยากคบหาเป็นแฟนด้วยนี่แหละใจจริงของผม รู้อย่างนี้แล้วก็เตรียมคำตอบไว้ด้วยแล้วกันว่าแสนจะเอายังไง.. ผมจะไม่เร่งรัดนะแต่ถ้าผมทวงคำตอบอีกครั้งแสนต้องตอบให้ได้ล่ะ.."
หลังจากที่พูดข้อความที่ยืดยาวออกไป... เก่งก็ก้มลงมาแตะริมฝีปากร้อนกับเรียวปากบางอย่างแผ่วเบาทีนึงก่อนที่จะถอยตัวเองออกมาจากที่นั้นพร้อมรอยยิ้ม.. แสนดีถึงกับทรุดลงนั่งบนพื้นอย่างอ่อนแรง
หน้าตาแดงก่ำ อีกทั้งมือไม้สั่นไปหมดอะไรกัน เรื่องจริง..รัก..อยากเป็นแฟน..แล้วต้องให้คำตอบอีก..มาบังคับให้เขาต้องตอบแล้วจะตอบว่ายังไงล่ะ โอ๊ย คนบ้า บ้าๆ ทำไมต้องทำให้ชีวิตเขายุ่งอย่างนี้ด้วยนะ..
ทั้งที่สมองคิดอย่างหงุดหงิด แต่ทำไมหน้ามันจะยิ้มออกมาล่ะ ทำไมหัวใจถึงเกิดอาการอบอุ่นล่ะไม่เข้าใจเลยทำไมมีแต่เรื่องที่เข้าใจยากอย่างนี้นะ ..แสนดีใช้เวลาอยู่ตรงนั้นพักใหญ่กว่าที่จะรวบรวมกำลังกลับคืนมาอีกครั้งได้
TBC.
edit @ 2007/06/14 10:35:11
